LUCIA JOYCE

St. Andrew Hospital de Northampton (Reino Unido), 12 de decembro de 1982. Lucía, unha paciente de 75 anos, precisa escribir unha carta. Hoxe, véspera do seu santo, Lucía porá en orde todo o non dito. «Teño a necesidade de dicir adeus, pero non sei a quen», dise a si mesma. Lucía poderá así revisar o seu pasado. Evocará os momentos vividos co seu grande amor, Samuel Beckett, ou co seu psicanalista, Carl Gustav Jung. Pero por riba de todo, esta carta testamento, no último día da súa vida, será un acto de amor pola danza, pola liberdade e pola vida, pola defensa da arte de sentir, e unha apelación ao seu Babbo: unha carta ao seu pai, James Joyce. A vida de Lucía Joyce é un segredo novelado. Mesmo os seus principais estudosos tiveron que loitar contra a destrución intencionada de numerosas cartas, informes e documentos. Lucía foi unha muller apaixonada que se entregou á danza, que se formou con Raymond Duncan e Margaret Morris e colaborou no Ballet Mécanique de Léger e Man Ray. Ela, que viviu o nacemento da danza moderna, padeceu tamén o fero legado da familia Joyce, atravesado polo exilio, a inestabilidade económica, o talento, o sufrimento psíquico, o desprezo pola danza e o esgazamento afectivo. A súa historia fala da difícil convivencia cun xenio cando o papel dunha muller é apenas ser musa, pero non artista.