Riazor Ostia pon en diálogo dous crimes de odio separados por case cincuenta anos e por centos de quilómetros: o asasinato de pier paolo pasolini nun descampado próximo á praia de ostia en 1975 e o de samuel luiz, golpeado ata a morte nas inmediacións da praia de riazor na coruña en 2021. Sobre o escenario, catro intérpretes habitan un espazo que se converte nun santuario de despedida e encontro, onde o mar é testemuña muda e as praias son metáforas de fronteira, resistencia e homenaxe ás disidencias.
A dramaturxia, non lineal, combina relato documental, teatro físico e elementos de autoficción para transitar entre monólogos íntimos e escenas corais nas que se mesturan as voces das vítimas e as dos corpos da opresión.
Riazor Ostia propón unha investigación escénica sobre como se constrúe o odio, que papel xogan os discursos hexemónicos e como podemos transformar o silencio en memoria activa e loita colectiva, convidando o público a asumir o seu lugar na responsabilidade compartida fronte á lgtbifobia e á violencia estrutural.
